Nadprzewodnictwo z ekstremalnie krótką długością koherencji (tj. z rozmiarem pary elektronowej rzędu wielkości efektywnego węzła sieci) cieszy się w ostatnich latach dużym zainteresowaniem, ponieważ może mieć duże znaczenie do opisu nadprzewodników wysokotemperaturowych (miedziany, bizmutaty, grupa pniktydków żelaza, fullereny, itp.) oraz innych klas ,,egzotycznych'' nadprzewodników (nadprzewodniki ciężkofermionowe i organiczne oraz fazy Chevrela). Celem przygotowanej pracy doktorskiej było zbadanie wpływu różnych typów oddziaływań występujących w materii skondensowanej na wzajemną stabilność nadprzewodnictwa oraz innych konkurencyjnych uporządkowań elektronowych (porządek ładunkowy, magnetyczny, jednorodne fazy mieszane) oraz na ich relacje ze stanami z separacją faz. W pracy otrzymaliśmy ścisłe wyniki w granicy dużego wymiaru przestrzennego d (lub dużej liczby koordynacyjnej) dla badanych modeli nadprzewodnika z całką przeskoku pary (podejście wariacyjne: pełne diagramy fazowe oraz charakterystyki termodynamiczne). Ponadto, uzyskane wyniki ścisłe dla d=1 i przybliżone dla różnych sieci o wymiarowości d=2 i d=3 uzupełniają rezultaty przybliżenia wariacyjnego i jakościowo są z nimi zgodne. Nasze rezultaty pokazują, że analizowane modele przewidują występowanie stanów z elektronową separacją fazową, w których pojawiają się obszary nadprzewodzące.
Nadprzewodnictwo z ekstremalnie krótką długością koherencji (tj. z rozmiarem pary elektronowej rzędu wielkości efektywnego węzła sieci) cieszy się w ostatnich latach dużym zainteresowaniem, ponieważ może mieć duże znaczenie do opisu nadprzewodników wysokotemperaturowych (miedziany, bizmutaty, grupa pniktydków żelaza, fullereny, itp.) oraz innych klas ,,egzotycznych'' nadprzewodników (nadprzewodniki ciężkofermionowe i organiczne oraz fazy Chevrela). Celem przygotowanej pracy doktorskiej było zbadanie wpływu różnych typów oddziaływań występujących w materii skondensowanej na wzajemną stabilność nadprzewodnictwa oraz innych konkurencyjnych uporządkowań elektronowych (porządek ładunkowy, magnetyczny, jednorodne fazy mieszane) oraz na ich relacje ze stanami z separacją faz. W pracy otrzymaliśmy ścisłe wyniki w granicy dużego wymiaru przestrzennego d (lub dużej liczby koordynacyjnej) dla badanych modeli nadprzewodnika z całką przeskoku pary (podejście wariacyjne: pełne diagramy fazowe oraz charakterystyki termodynamiczne). Ponadto, uzyskane wyniki ścisłe dla d=1 i przybliżone dla różnych sieci o wymiarowości d=2 i d=3 uzupełniają rezultaty przybliżenia wariacyjnego i jakościowo są z nimi zgodne. Nasze rezultaty pokazują, że analizowane modele przewidują występowanie stanów z elektronową separacją fazową, w których pojawiają się obszary nadprzewodzące.
Nazev prace: Studium silnych elektronovych korelaci v primesovych mode- lech pomoci diagrarnatickych metod Autor: Pavel Augustinsky Katedra: Ijstav teoreticke fyziky Vedouci diplomove prace: Prof. RNDr. Vaclav Janis, DrSc., FZU AVCR e-mail vedouciho: janis@fzu.cz Abstrakt: V teto praci studujeme kvantove rnodely interagujicich elektronu a vysledky pouzivame na Andersonuv model jedne primesi. V prvni casti uva- dime souhrn pouzitych metod. Jsou to predevsim diagramaticka poruchova teorie a z ni vychazejici Dysonova rovnice, Betheho-Salpeterovy rovnice a Schwingerova-Dysonova rovnice. Dale rozebirame nekolik bezne pouzivanych priblizeni vychazejicich z diagramaticke poruchove teorie. Hartreeho priblizeni, priblizeni nahodnych fazi (RPA), priblizeni matice prechodu (TMA)j pribli- zeni stinene interakce a priblizeni fluktuujici vymeny (FLEX). Ta vsak z ruz- nych duvodu selhavaji pri popisu Andersonova modelu v rezimu silne vazby. V posledni casti \^ybudujerne metodu zalozenou na takzvane parketove rovnici, ktera dava pro Andersonuv model kvalitativne spravne \orsledky jak v rezimu slabe, tak silne vazby. Kondova energeticka skala spoctena na jejim zaklade je v pomerne dobrern souhlasu s exaktnim vysledkem a numericke feseni ukazuje vznik takzvanych satelitnich pasu v hustote stavu. Klicova slova: Feynmanovy...
Киев, Украина Донецкий национальный университет имени Васыля Стуса, ул.600-летия, 21, 21021 Винница, Украина В рамках модели Хаббарда с эффективным самосогласованным полем представлен возможный механизм скачкообразного фазового перехода металл-диэлектрик для полузаполненной зоны.Диаграммным методом проведено детальное исследование известного приближения Хаббард-I, а также учтены корреляционные поправки при минимальном числе параметров самосогласования.Установлены характерные параметры порядка, свойственные только металлическому состоянию или диэлектрическому.На основе анализа электронной спектральной плотности определены положения уровня химического потенциала и критическое значение величины энергии кулоновского отталкивания U в единицах ширины зоны, когда происходит фазовый переход металл-диэлектрик.Оценки величин внутренней энергии в случае полузаполненной зоны показали, что для 2,1 U более устойчивым является состояние металла, тогда как при 2,1 U устойчиво состояние диэлектрика, но только при предельном переходе по электронному допированию.Поэтому уровень химпотенциала для диэлектрика лежит у нижнего края верхней хаббардовской зоны, где спектральная плотность равна нулю.Это даёт нулевую проводимость.
Głównym celem pracy doktorskiej było zbadanie wpływu pola magnetycznego Zeemana na własności nadprzewodzące i przejście BCS-BEC w układach z lokalnym parowaniem fermionów. Ewolucja układu od granicy BCS do granicy par lokalnych (BEC) została zbadana w ramach spinowo-spolaryzowanego modelu Hubbarda (AHM). Otrzymano diagramy fazowe zarówno w stanie podstawowym jak i w temperaturach.Analiza ta została także rozszerzona do przypadku spinowo zależnych całek przeskoku. Metody użyte w pracy to: przybliżenie pola średniego oraz scenariusz Kosterlitza-Thoulessa do wyznaczenia temperatur krytycznych koherencji fazowej w dwóch wymiarach. Przejście BCS-BEC było analizowane także w układzie trójwymiarowym. Temperatury krytyczne zostały wyznaczone metodą samouzgodnionej T-macierzy. Użyto także metody transformacji kanonicznej do zmapowania spinowo-spolaryzowanego modelu Hubbarda na model bozonów z twardym rdzeniem na sieci.
Niniejsza rozprawa doktorska, została poświęcona teoretycznej analizie modeli silnie skorelowanych bozonów i ich rozszerzenia na przypadek mieszanin bozonowo-fermionowych. \nGłównym celem pracy było zbadanie diagramów fazowych oraz dynamiki silnie skorelowanych układów bozonowych. W szczególności przeanalizowano wpływ geometrii sieci, efektów orbitalnych pola magnetycznego, wzajemnych oddziaływań między bozonami, temperatury oraz składnika fermionowego na podukład bozonowy w mieszaninach bozonowo-fermionowych. Ponadto w trakcie badań rozwinięto metody operatorowe i funkcjonalne, które pozwoliły na bardziej efektywną analizę korelacji międzycząstkowych i efektów temperaturowych występujących w rozważanych modelach. Na rozprawę składa się cykl sześciu artykułów i wprowadzenie w języku angielskim. \nDzięki zastosowanym metodom obliczeniowym przeprowadzono również termometrię ultra zimnych gazów atomowych. Dokonano tego za pomocą symulacji teoretycznych przedstawionych w pracy, które następnie porównano z danymi eksperymentalnymi. Wykazano, że efekty temperaturowe nie mogą być zaniedbywane w analizie ilościowej danych eksperymentalnych. \nPonadto, analizie poddano rozszerzoną wersję modelu Bose-Hubbarda, tzn. rozważono bozonowo-fermionowy model Hubbarda z oddziaływaniem rezonansowym. W rozprawie, skupiono się na wpływie członu konwertującego i oddziaływania bozonowego na stabilność fazy nadciekłej.