Challenges
Datasets
Workspaces
Papers
Discussions
Leaderboard
Log inSign up
Challenges
Datasets
Workspaces
Papers
Discussions
Leaderboard
Blog
Job Board
Q3AS

© 2026 Aqora Quantum S.A.S.

TermsPrivacyLegal Notice

Mixing of magnetic states in a finite spin systems described by the Heisenberg model

L.A. Kaliszan

Published May 28, 2012• 0 citations
OpenAlex

Abstract

W rozprawie przedstawiona została analiza stanów własnych hamiltonianu Heisenberga w dwóch przypadkach: (i) mie-szanie stanów o określonym spinie całkowitym podsieci w przypadku izotropowego oddziaływania wymiennego, gdy w skutek modyfikacji geometrycznych układu lub zwiększe-nia liczby spinów model podsieciowy nie może być stoso-wany oraz (ii) mieszanie stanów o określonym spinie całko-witym, gdy niezerowa anizotropia jednospinowa wyklucza spin całkowity ze zbioru dobrych liczb kwantowych. Dyskusja pierwszego przypadku poprzedzona jest omówie-niem modyfikacji geometrycznych układu czterech spinów, które nie wyprowadzają poza model podsieciowy. W przy-padku modyfikacji geometrycznych kwadratu czy rombu do trapezu lub prostokąta zaburzenia w wartości średniej całko-witych spinów podsieci jest niewielkie – nie przekracza kilku procent dla zauważalnych zmian wartości całek wymiany. W przedstawionych rozważaniach ograniczono się do figur płaskich i założono, że oddziaływanie drugich sąsiadów jest stosunkowo słabe. Analizę mieszania stanów o określonym spinie całkowitym wywołane anizotropią jednojonową przeprowadzono w kilku prostych przypadkach: para spinów oraz spiny w wierz-chołkach kwadratu czy wierzchołkach sześciokąta foremnego. Otrzymane wyniki potwierdzają hipotezę, że mieszanie sta-nów jest silniejsze dla niższych liczb spinowych. Dla M = 0 mieszanie jest szczególnie istotne i dla bardzo dużej Anizo-tropii prawdopodobieństwo zmierzenia S > 0 osiąga 40%. Należy podkreślić, że w niektórych przypadkach mieszanie to jest stosunkowo silne i niezależne od parametru anizotropii; dotyczy to w zasadzie stanów zdegenerowanych. Jednak takie przypadki dotyczą stanów o energiach pośrednich dla ustalonego parametru namagnesowania M oraz symetrii Г.

Related papers

On properties of correlations in quantum mechanics and generalized probabilistic theories

Waldemar Kłobus

Rozprawa doktorska jest poświęcona analizie pewnych własności korelacji w mechanice kwantowej oraz ogólnych teoriach probabilistycznych. Pierwsza część rozprawy dotyczy aktywacji łamania nierówności CHSH za pomocą wymiany splątania. Pokazano, że wykorzystując wiele odpowiednio dobranych stanów niełamiących nierówności CHSH można, w wyniku wykonywania wielokrotnej wymiany splątania, otrzymać stan kwantowy łamiący tę nierówność. W drugiej części rozprawy wprowadzono miary kontekstualności: wzajemną informację kontekstualności oraz względną entropię kontekstualności. Pokazano, że obie miary są sobie równoważne. Ponadto wyznaczono wartości względnej entropii kontekstualności między innymi dla następujących układów: kwadratu Peresa-Mermina, gwiazdy Mermina oraz układu Popescu-Rohrlicha. Kolejna część rozprawy dotyczy ograniczeń na ilość korelacji między wynikami pomiarów wykonywanych przez dwie osoby na współdzielonym stanie kwantowym. Zaproponowano i udowodniono dla szerokich klas stanów kwantowych nowe zasady wykluczania informacji. Pierwsza z nich ogranicza sumę wzajemnych informacji w przypadku, gdy jedna osoba mierzy jedną obserwablę, a druga osoba mierzy jedną z dwóch obserwabli. Druga zasada ogranicza sumę wzajemnych informacji w przypadku, gdy obie osoby mierzą po jednej z dwóch obserwabli. W ostatniej części rozprawy zbadano relacje między kodami swobodnego dostępu a układami (nie-)sygnalizującymi. Zdefiniowano układ związany z kodem swobodnego dostępu (uKSD), który wraz z wykorzystaniem dodatkowego bitu informacji funkcjonuje jak kod swobodnego dostępu. Wykazano, że niesygnalizujący uKSD jest równoważny układowi Popescu-Rohrlicha. Dodatkowo sformułowano nierówności wiążące możliwości wykorzystania tych zasobów oraz pokazano, że w niektórych przypadkach zasoby sygnalizujące mogą być mniej użyteczne niż niesygnalizujące.

•Jul 9, 2014•0 citations

Entanglement analysis of quantum subsystems for the exact Bethe Ansatz solutions

Ryszard Stagraczyński

Głównym obiektem badań jest jednowymiarowy izotropowy pierścień magnetyczny o (N={4,5,6,7}). W każdym z węzłów znajduje się spin ½ który może oddziaływać jedynie ze spinami z sąsiednich węzłów. Jak dobrze wiadomo rozpatrywany model jest ściśle rozwiązywalny a rozwiązania możemy otrzymać poprzez tzw. podstawienie Bethego. Formalne podobieństwo (w sensie struktury multiliniowej) do komputerów kwantowych powoduje iż magnetyk ten staje się niezwykle ciekawym obiektem z punktu widzenia kwantowego przetwarzania informacji. W niniejszej rozprawie podano dwa sposoby wyodrębnienia podukładów (węzły, struny). Analizując splątanie węzłów posłużono się dwiema znanymi z literatury miarami: współbieżność (concurrence) oraz negatywność (negativity). Otrzymane wyniki wskazują iż splątanie węzłów jest raczej sporadyczne. Analiza splątania strun wymagała rozwinięcia nowych narzędzi. Wyniki wskazują na istnienie znacznego splątania pomiędzy strunami.

•Jan 9, 2013•0 citations

Electron orderings and their separations in the extended Hubbard models

Konrad Jerzy Kapcia

Nadprzewodnictwo z ekstremalnie krótką długością koherencji (tj. z rozmiarem pary elektronowej rzędu wielkości efektywnego węzła sieci) cieszy się w ostatnich latach dużym zainteresowaniem, ponieważ może mieć duże znaczenie do opisu nadprzewodników wysokotemperaturowych (miedziany, bizmutaty, grupa pniktydków żelaza, fullereny, itp.) oraz innych klas ,,egzotycznych'' nadprzewodników (nadprzewodniki ciężkofermionowe i organiczne oraz fazy Chevrela). Celem przygotowanej pracy doktorskiej było zbadanie wpływu różnych typów oddziaływań występujących w materii skondensowanej na wzajemną stabilność nadprzewodnictwa oraz innych konkurencyjnych uporządkowań elektronowych (porządek ładunkowy, magnetyczny, jednorodne fazy mieszane) oraz na ich relacje ze stanami z separacją faz. W pracy otrzymaliśmy ścisłe wyniki w granicy dużego wymiaru przestrzennego d (lub dużej liczby koordynacyjnej) dla badanych modeli nadprzewodnika z całką przeskoku pary (podejście wariacyjne: pełne diagramy fazowe oraz charakterystyki termodynamiczne). Ponadto, uzyskane wyniki ścisłe dla d=1 i przybliżone dla różnych sieci o wymiarowości d=2 i d=3 uzupełniają rezultaty przybliżenia wariacyjnego i jakościowo są z nimi zgodne. Nasze rezultaty pokazują, że analizowane modele przewidują występowanie stanów z elektronową separacją fazową, w których pojawiają się obszary nadprzewodzące.

•May 26, 2014•0 citations

Phase diagrams and dynamic properties of strongly correlated lattice bosons and Bose-Fermi mixtures

Adam Sajna

Niniejsza rozprawa doktorska, została poświęcona teoretycznej analizie modeli silnie skorelowanych bozonów i ich rozszerzenia na przypadek mieszanin bozonowo-fermionowych. \nGłównym celem pracy było zbadanie diagramów fazowych oraz dynamiki silnie skorelowanych układów bozonowych. W szczególności przeanalizowano wpływ geometrii sieci, efektów orbitalnych pola magnetycznego, wzajemnych oddziaływań między bozonami, temperatury oraz składnika fermionowego na podukład bozonowy w mieszaninach bozonowo-fermionowych. Ponadto w trakcie badań rozwinięto metody operatorowe i funkcjonalne, które pozwoliły na bardziej efektywną analizę korelacji międzycząstkowych i efektów temperaturowych występujących w rozważanych modelach. Na rozprawę składa się cykl sześciu artykułów i wprowadzenie w języku angielskim. \nDzięki zastosowanym metodom obliczeniowym przeprowadzono również termometrię ultra zimnych gazów atomowych. Dokonano tego za pomocą symulacji teoretycznych przedstawionych w pracy, które następnie porównano z danymi eksperymentalnymi. Wykazano, że efekty temperaturowe nie mogą być zaniedbywane w analizie ilościowej danych eksperymentalnych. \nPonadto, analizie poddano rozszerzoną wersję modelu Bose-Hubbarda, tzn. rozważono bozonowo-fermionowy model Hubbarda z oddziaływaniem rezonansowym. W rozprawie, skupiono się na wpływie członu konwertującego i oddziaływania bozonowego na stabilność fazy nadciekłej.

•Jan 1, 2017•0 citations

Wigner function on topologically non-trivial manifolds

Karol Ławniczak

Przedmiotem pracy jest zbadanie możliwości konstruowania funkcji Wignera na rozmaitościach nietrywialnych topologicznie oraz zbadanie właściwości otrzymanych funkcji. Zagadnienie to jest ujęte w szerszym kontekście mechaniki kwantowej w przestrzeni fazowej. Stany koherentne, transformacja Segala-Bargmanna i funkcja Husimiego również były przedmiotem zainteresowania w tej pracy. Omówiono podstawowe narzędzia mechaniki kwantowej w przestrzeni fazowej w przypadku, gdy przestrzenią konfiguracyjną układu i jego przestrzenią fazową są rozmaitości topologicznie euklidesowe. Omówiono dwa przypadki nietrywialne: okrąg i sferę - rozmaitości o jasnym znaczeniu fizycznym, lecz o istotnie różniącej się topologii. Wiązka styczna do okręgu jest wiązką trywialną, podczas gdy wiązka styczna do sfery – nie. W przypadku okręgu przedstawiono analizę i porównanie znanych konstrukcji stanów koherentnych oraz funkcji Wignera. Przedstawiono właściwości funkcji Wignera w stanach koherentnych na okręgu. Zbadano pewne aspekty ewolucji swobodnej stanów koherentnych na okręgu. Dla sfery także przedstawiono analizę i porównanie wybranych konstrukcji stanów koherentnych. Przestawiono konstrukcję funkcji Wignera dla sfery i omówiono jej podstawowe właściwości. Zbadano podstawowe właściwości funkcji Wignera w stanach koherentnych na sferze. Omówiono podstawy statystyki kierunkowej i zastosowano jej metody do opisu stanów kwantowych na okręgu i sferze. Zbadano nieoznaczoności położenia kątowego i momentu pędu w stanach koherentnych na okręgu przy użyciu definicji wariancji obowiązującej w statystyce kierunkowej. Zbadano lokalizację średniej wewnętrznej położenia kątowego w stanach koherentnych na okręgu ewoluujących swobodnie i porównano ją z lokalizacją średniej zewnętrznej. Porównano przebieg przeskoków tych średnich. Zaproponowano ogólną metodę konstruowania funkcji Wignera na nietrywialnych rozmaitościach poprzez transformację Segala-Bargmanna, funkcję Husimiego i odwrotną transformację Gaussa-Weierstrassa. Przetestowano ją w przypadkach topologicznie trywialnych i dla okręgu.

•Jan 1, 2023•0 citations

Admissible invariant canonical quantizations of classical mechanics

Ziemowit Domański

W pracy rozwijana jest niezmiennicza procedura kwantowania klasycznych układów hamiltonowskich. Procedura ta bazuje na teorii kwantyzacji deformacyjnej, która została użyta do wprowadzenia kwantyzacji w dowolnych współrzędnych kanonicznych, jak również w sposób niezależny od układu współrzędnych. Wprowadzona została dwu-parametrowa rodzina kwantyzacji, która odtwarza większość rezultatów otrzymanych różnymi podejściami do kwantyzacji spotykanymi w literaturze. W dalszej części pracy skonstruowana została operatorowa reprezentacja dla ogólnej kwantyzacji i dowolnych współrzędnych kanonicznych. Wprowadzona została również bardzo ogólna rodzina uporządkowań operatorów położenia i pędu. Pokazane jest, że różnym kwantowaniom i współrzędnym kanonicznym odpowiadają różne porządki. Ten fakt pozwolił na konstrukcję operatorowej reprezentacji mechaniki kwantowej w spójny sposób, dla dowolnych współrzędnych kanonicznych, jak i w sposób niezależny od układu współrzędnych. Na zakończenie, używając rozwijanego formalizmu, wprowadzony został kwantowy analog klasycznych trajektorii na przestrzeni fazowej.

•Feb 3, 2015•0 citations
W rozprawie przedstawiona została analiza stanów własnych hamiltonianu Heisenberga w dwóch przypadkach: (i) mie-szanie stanów o określonym spinie całkowitym podsieci w przypadku izotropowego oddziaływania wymiennego, gdy w skutek modyfikacji geometrycznych układu lub zwiększe-nia liczby spinów model podsieciowy nie może być stoso-wany oraz (ii) mieszanie stanów o określonym spinie całko-witym, gdy niezerowa anizotropia jednospinowa wyklucza spin całkowity ze zbioru dobrych liczb kwantowych. Dyskusja pierwszego przypadku poprzedzona jest omówie-niem modyfikacji geometrycznych układu czterech spinów, które nie wyprowadzają poza model podsieciowy. W przy-padku modyfikacji geometrycznych kwadratu czy rombu do trapezu lub prostokąta zaburzenia w wartości średniej całko-witych spinów podsieci jest niewielkie – nie przekracza kilku procent dla zauważalnych zmian wartości całek wymiany. W przedstawionych rozważaniach ograniczono się do figur płaskich i założono, że oddziaływanie drugich sąsiadów jest stosunkowo słabe. Analizę mieszania stanów o określonym spinie całkowitym wywołane anizotropią jednojonową przeprowadzono w kilku prostych przypadkach: para spinów oraz spiny w wierz-chołkach kwadratu czy wierzchołkach sześciokąta foremnego. Otrzymane wyniki potwierdzają hipotezę, że mieszanie sta-nów jest silniejsze dla niższych liczb spinowych. Dla M = 0 mieszanie jest szczególnie istotne i dla bardzo dużej Anizo-tropii prawdopodobieństwo zmierzenia S > 0 osiąga 40%. Należy podkreślić, że w niektórych przypadkach mieszanie to jest stosunkowo silne i niezależne od parametru anizotropii; dotyczy to w zasadzie stanów zdegenerowanych. Jednak takie przypadki dotyczą stanów o energiach pośrednich dla ustalonego parametru namagnesowania M oraz symetrii Г.
Rozprawa doktorska jest poświęcona analizie pewnych własności korelacji w mechanice kwantowej oraz ogólnych teoriach probabilistycznych. Pierwsza część rozprawy dotyczy aktywacji łamania nierówności CHSH za pomocą wymiany splątania. Pokazano, że wykorzystując wiele odpowiednio dobranych stanów niełamiących nierówności CHSH można, w wyniku wykonywania wielokrotnej wymiany splątania, otrzymać stan kwantowy łamiący tę nierówność. W drugiej części rozprawy wprowadzono miary kontekstualności: wzajemną informację kontekstualności oraz względną entropię kontekstualności. Pokazano, że obie miary są sobie równoważne. Ponadto wyznaczono wartości względnej entropii kontekstualności między innymi dla następujących układów: kwadratu Peresa-Mermina, gwiazdy Mermina oraz układu Popescu-Rohrlicha. Kolejna część rozprawy dotyczy ograniczeń na ilość korelacji między wynikami pomiarów wykonywanych przez dwie osoby na współdzielonym stanie kwantowym. Zaproponowano i udowodniono dla szerokich klas stanów kwantowych nowe zasady wykluczania informacji. Pierwsza z nich ogranicza sumę wzajemnych informacji w przypadku, gdy jedna osoba mierzy jedną obserwablę, a druga osoba mierzy jedną z dwóch obserwabli. Druga zasada ogranicza sumę wzajemnych informacji w przypadku, gdy obie osoby mierzą po jednej z dwóch obserwabli. W ostatniej części rozprawy zbadano relacje między kodami swobodnego dostępu a układami (nie-)sygnalizującymi. Zdefiniowano układ związany z kodem swobodnego dostępu (uKSD), który wraz z wykorzystaniem dodatkowego bitu informacji funkcjonuje jak kod swobodnego dostępu. Wykazano, że niesygnalizujący uKSD jest równoważny układowi Popescu-Rohrlicha. Dodatkowo sformułowano nierówności wiążące możliwości wykorzystania tych zasobów oraz pokazano, że w niektórych przypadkach zasoby sygnalizujące mogą być mniej użyteczne niż niesygnalizujące.
Głównym obiektem badań jest jednowymiarowy izotropowy pierścień magnetyczny o (N={4,5,6,7}). W każdym z węzłów znajduje się spin ½ który może oddziaływać jedynie ze spinami z sąsiednich węzłów. Jak dobrze wiadomo rozpatrywany model jest ściśle rozwiązywalny a rozwiązania możemy otrzymać poprzez tzw. podstawienie Bethego. Formalne podobieństwo (w sensie struktury multiliniowej) do komputerów kwantowych powoduje iż magnetyk ten staje się niezwykle ciekawym obiektem z punktu widzenia kwantowego przetwarzania informacji. W niniejszej rozprawie podano dwa sposoby wyodrębnienia podukładów (węzły, struny). Analizując splątanie węzłów posłużono się dwiema znanymi z literatury miarami: współbieżność (concurrence) oraz negatywność (negativity). Otrzymane wyniki wskazują iż splątanie węzłów jest raczej sporadyczne. Analiza splątania strun wymagała rozwinięcia nowych narzędzi. Wyniki wskazują na istnienie znacznego splątania pomiędzy strunami.
Nadprzewodnictwo z ekstremalnie krótką długością koherencji (tj. z rozmiarem pary elektronowej rzędu wielkości efektywnego węzła sieci) cieszy się w ostatnich latach dużym zainteresowaniem, ponieważ może mieć duże znaczenie do opisu nadprzewodników wysokotemperaturowych (miedziany, bizmutaty, grupa pniktydków żelaza, fullereny, itp.) oraz innych klas ,,egzotycznych'' nadprzewodników (nadprzewodniki ciężkofermionowe i organiczne oraz fazy Chevrela). Celem przygotowanej pracy doktorskiej było zbadanie wpływu różnych typów oddziaływań występujących w materii skondensowanej na wzajemną stabilność nadprzewodnictwa oraz innych konkurencyjnych uporządkowań elektronowych (porządek ładunkowy, magnetyczny, jednorodne fazy mieszane) oraz na ich relacje ze stanami z separacją faz. W pracy otrzymaliśmy ścisłe wyniki w granicy dużego wymiaru przestrzennego d (lub dużej liczby koordynacyjnej) dla badanych modeli nadprzewodnika z całką przeskoku pary (podejście wariacyjne: pełne diagramy fazowe oraz charakterystyki termodynamiczne). Ponadto, uzyskane wyniki ścisłe dla d=1 i przybliżone dla różnych sieci o wymiarowości d=2 i d=3 uzupełniają rezultaty przybliżenia wariacyjnego i jakościowo są z nimi zgodne. Nasze rezultaty pokazują, że analizowane modele przewidują występowanie stanów z elektronową separacją fazową, w których pojawiają się obszary nadprzewodzące.
Niniejsza rozprawa doktorska, została poświęcona teoretycznej analizie modeli silnie skorelowanych bozonów i ich rozszerzenia na przypadek mieszanin bozonowo-fermionowych. \nGłównym celem pracy było zbadanie diagramów fazowych oraz dynamiki silnie skorelowanych układów bozonowych. W szczególności przeanalizowano wpływ geometrii sieci, efektów orbitalnych pola magnetycznego, wzajemnych oddziaływań między bozonami, temperatury oraz składnika fermionowego na podukład bozonowy w mieszaninach bozonowo-fermionowych. Ponadto w trakcie badań rozwinięto metody operatorowe i funkcjonalne, które pozwoliły na bardziej efektywną analizę korelacji międzycząstkowych i efektów temperaturowych występujących w rozważanych modelach. Na rozprawę składa się cykl sześciu artykułów i wprowadzenie w języku angielskim. \nDzięki zastosowanym metodom obliczeniowym przeprowadzono również termometrię ultra zimnych gazów atomowych. Dokonano tego za pomocą symulacji teoretycznych przedstawionych w pracy, które następnie porównano z danymi eksperymentalnymi. Wykazano, że efekty temperaturowe nie mogą być zaniedbywane w analizie ilościowej danych eksperymentalnych. \nPonadto, analizie poddano rozszerzoną wersję modelu Bose-Hubbarda, tzn. rozważono bozonowo-fermionowy model Hubbarda z oddziaływaniem rezonansowym. W rozprawie, skupiono się na wpływie członu konwertującego i oddziaływania bozonowego na stabilność fazy nadciekłej.
Przedmiotem pracy jest zbadanie możliwości konstruowania funkcji Wignera na rozmaitościach nietrywialnych topologicznie oraz zbadanie właściwości otrzymanych funkcji. Zagadnienie to jest ujęte w szerszym kontekście mechaniki kwantowej w przestrzeni fazowej. Stany koherentne, transformacja Segala-Bargmanna i funkcja Husimiego również były przedmiotem zainteresowania w tej pracy. Omówiono podstawowe narzędzia mechaniki kwantowej w przestrzeni fazowej w przypadku, gdy przestrzenią konfiguracyjną układu i jego przestrzenią fazową są rozmaitości topologicznie euklidesowe. Omówiono dwa przypadki nietrywialne: okrąg i sferę - rozmaitości o jasnym znaczeniu fizycznym, lecz o istotnie różniącej się topologii. Wiązka styczna do okręgu jest wiązką trywialną, podczas gdy wiązka styczna do sfery – nie. W przypadku okręgu przedstawiono analizę i porównanie znanych konstrukcji stanów koherentnych oraz funkcji Wignera. Przedstawiono właściwości funkcji Wignera w stanach koherentnych na okręgu. Zbadano pewne aspekty ewolucji swobodnej stanów koherentnych na okręgu. Dla sfery także przedstawiono analizę i porównanie wybranych konstrukcji stanów koherentnych. Przestawiono konstrukcję funkcji Wignera dla sfery i omówiono jej podstawowe właściwości. Zbadano podstawowe właściwości funkcji Wignera w stanach koherentnych na sferze. Omówiono podstawy statystyki kierunkowej i zastosowano jej metody do opisu stanów kwantowych na okręgu i sferze. Zbadano nieoznaczoności położenia kątowego i momentu pędu w stanach koherentnych na okręgu przy użyciu definicji wariancji obowiązującej w statystyce kierunkowej. Zbadano lokalizację średniej wewnętrznej położenia kątowego w stanach koherentnych na okręgu ewoluujących swobodnie i porównano ją z lokalizacją średniej zewnętrznej. Porównano przebieg przeskoków tych średnich. Zaproponowano ogólną metodę konstruowania funkcji Wignera na nietrywialnych rozmaitościach poprzez transformację Segala-Bargmanna, funkcję Husimiego i odwrotną transformację Gaussa-Weierstrassa. Przetestowano ją w przypadkach topologicznie trywialnych i dla okręgu.
W pracy rozwijana jest niezmiennicza procedura kwantowania klasycznych układów hamiltonowskich. Procedura ta bazuje na teorii kwantyzacji deformacyjnej, która została użyta do wprowadzenia kwantyzacji w dowolnych współrzędnych kanonicznych, jak również w sposób niezależny od układu współrzędnych. Wprowadzona została dwu-parametrowa rodzina kwantyzacji, która odtwarza większość rezultatów otrzymanych różnymi podejściami do kwantyzacji spotykanymi w literaturze. W dalszej części pracy skonstruowana została operatorowa reprezentacja dla ogólnej kwantyzacji i dowolnych współrzędnych kanonicznych. Wprowadzona została również bardzo ogólna rodzina uporządkowań operatorów położenia i pędu. Pokazane jest, że różnym kwantowaniom i współrzędnym kanonicznym odpowiadają różne porządki. Ten fakt pozwolił na konstrukcję operatorowej reprezentacji mechaniki kwantowej w spójny sposób, dla dowolnych współrzędnych kanonicznych, jak i w sposób niezależny od układu współrzędnych. Na zakończenie, używając rozwijanego formalizmu, wprowadzony został kwantowy analog klasycznych trajektorii na przestrzeni fazowej.