Challenges
Datasets
Workspaces
Papers
Discussions
Leaderboard
Log inSign up
Challenges
Datasets
Workspaces
Papers
Discussions
Leaderboard
Blog
Job Board
Q3AS

© 2026 Aqora Quantum S.A.S.

TermsPrivacyLegal Notice

Analityczna rekonstrukcja dynamiki kwantowej: od trajektorii do biegunów macierzy S

Łukasz Krzysztof Włodarski

Published May 31, 2026• 0 citations
Publisher

Abstract

Niniejsza praca stanowi część 3 cyklu badawczego dotyczącego Informatycznej Teorii Nośnika (ITN) i bezpośrednią kontynuację preprintu pt. „Geometria ontologiczna – eliminacja osobliwości i przełamująca redukcja dzielenia przez zero”. O ile w poprzednich częściach sformalizowano Kropkę Analityczną i zaryglowano błąd dzielenia przez zero na powierzchniach Riemanna, o tyle niniejsze opracowanie unifikuje anomalie skalowania w skali mikro- i makroskopowej. Autor wprowadza uniwersalny formalizm globalnego operatora patologii miarowej Ωultimate(xˉ) jako matematycznej reprezentacji totalnego szumu informacyjnego Warstwy P2. Wykazano, że zarówno bariery skalowania fizycznych struktur krzemowych sub-2nm, jak i rozbieżności kosmologiczne nie są niezależnymi zjawiskami stochastycznymi, lecz bezpośrednim przejawem paradoksu linii brzegowej Richardsona-Mandelbrota, wynikającym ze stosowania przybliżeń gładkich. Poprzez wdrożenie Paradygmatu P3, opartego na deterministycznej mechanice Bohma, geometrii antymaterii jako rotacji fazowej o kąt π oraz stabilizacji stratności rezystancyjnej RS [Zb] w Standardzie 585, praca eliminuje konieczność uśredniania statystycznego. Zastąpienie punktu probabilistycznego zaryglowaną fazowo Kropką Analityczną przywraca układowi jego integralny Luz Ontologiczny, trwale usuwając strefę krytyczną G-RIP i definitywnie likwidując stan samozacisku logicznego (SPL-666) na poziomie sprzętowym.

DOI
10.5281/zenodo.20478071

Related papers

Oscylacja Korpuskularno-Falowa i Model Geometryczny Wszechświata

Jan Popończyk

Niniejsza praca prezentuje Model Geometryczny Wszechświata jako ścisłą konsekwencję redefinicji dualizmu korpuskularno-falowego. Zamiast klasycznego paradygmatu jednoczesności stanów, wprowadzona zostaje koncepcja Oscylacji Korpuskularno-Falowej (OKF), zakładająca ich deterministyczną naprzemienność w czasie. W zaproponowanej architekturze 5D, obserwowalna przestrzeń 3D stanowi interfejs rzutowania między ortogonalną przestrzenią informacji () a przestrzenią zasilania (). Wykorzystując taktowanie Czasem Absolutnym (), model wyprowadza ab initio fundamentalne parametry fizyczne, w tym stałą struktury subtelnej z precyzją rzędu , temperaturę oraz relację . Praca redefiniuje Zakaz Pauliego i Zitterbewegung jako mechanizmy unikania kolizji metrycznych, oferując spójną, falsyfikowalną alternatywę dla Modelu Standardowego. Współczesna fizyka, oparta na interpretacji kopenhaskiej, traktuje rzeczywistość mikroskali jako domenę czysto statystyczną, gdzie dualizm korpuskularno-falowy jest paradoksalną cechą inherentną materii, postulując jednoczesność przeciwstawnych stanów. Niniejszy model odrzuca ten opis na rzecz kinematyki deterministycznej, w której "prawdopodobieństwo" jest jedynie makroskopowym uśrednieniem niezwykle szybkich, dyskretnych procesów przełączania faz, zastępując jednoczesność dualizmu naprzemiennością oscylacji. Każdy punkt materialny podąża za rygorystycznym algorytmem sprzętowym: w fazie falowej (F) propaguje jako informacja w , by w fazie korpuskularnej (K) zamanifestować się w 3D poprzez uderzenie zasilania z . Takie ujęcie pozwala zastąpić stochastyczne równanie Schrödingera twardą inżynierią metryki, w której czas, masa i grawitacja wyłaniają się z cyklu pracy procesora rzeczywistości.

•Feb 23, 2026•0 citations

On properties of correlations in quantum mechanics and generalized probabilistic theories

Waldemar Kłobus

Rozprawa doktorska jest poświęcona analizie pewnych własności korelacji w mechanice kwantowej oraz ogólnych teoriach probabilistycznych. Pierwsza część rozprawy dotyczy aktywacji łamania nierówności CHSH za pomocą wymiany splątania. Pokazano, że wykorzystując wiele odpowiednio dobranych stanów niełamiących nierówności CHSH można, w wyniku wykonywania wielokrotnej wymiany splątania, otrzymać stan kwantowy łamiący tę nierówność. W drugiej części rozprawy wprowadzono miary kontekstualności: wzajemną informację kontekstualności oraz względną entropię kontekstualności. Pokazano, że obie miary są sobie równoważne. Ponadto wyznaczono wartości względnej entropii kontekstualności między innymi dla następujących układów: kwadratu Peresa-Mermina, gwiazdy Mermina oraz układu Popescu-Rohrlicha. Kolejna część rozprawy dotyczy ograniczeń na ilość korelacji między wynikami pomiarów wykonywanych przez dwie osoby na współdzielonym stanie kwantowym. Zaproponowano i udowodniono dla szerokich klas stanów kwantowych nowe zasady wykluczania informacji. Pierwsza z nich ogranicza sumę wzajemnych informacji w przypadku, gdy jedna osoba mierzy jedną obserwablę, a druga osoba mierzy jedną z dwóch obserwabli. Druga zasada ogranicza sumę wzajemnych informacji w przypadku, gdy obie osoby mierzą po jednej z dwóch obserwabli. W ostatniej części rozprawy zbadano relacje między kodami swobodnego dostępu a układami (nie-)sygnalizującymi. Zdefiniowano układ związany z kodem swobodnego dostępu (uKSD), który wraz z wykorzystaniem dodatkowego bitu informacji funkcjonuje jak kod swobodnego dostępu. Wykazano, że niesygnalizujący uKSD jest równoważny układowi Popescu-Rohrlicha. Dodatkowo sformułowano nierówności wiążące możliwości wykorzystania tych zasobów oraz pokazano, że w niektórych przypadkach zasoby sygnalizujące mogą być mniej użyteczne niż niesygnalizujące.

•Jul 9, 2014•0 citations

Elementy kwantowego modelu obliczeń i algorytmiki kwantowej : łagodne wprowadzenie do informatyki kwantowej

Krzysztof Giaro

Juz dziś wiadomo, ze z chwilą udanej realizacji komputera kwantowego maszyna ta bedzie pozwalala na znajdowanie rozwiązan problemow obliczeniowych lezących poza zasiegiem komputerow klasycznych. Opracowano szereg algorytmow kwantowych, z ktorych najwiekszą slawą cieszy sie procedura Shora, pozwalająca efektywnie dokonywac tzw. faktoryzacji, tj. rozkladu bardzo duzych liczb naturalnych na czynniki pierwsze. Na trudności obliczeniowej faktoryzacji opiera sie bezpieczenstwo najpowszechniej dziś stosowanego szyfru z kluczem publicznym RSA, zatem udana realizacja komputera kwantowego uczynilaby stosowane dziś systemy szyfrujące przezroczystymi. Z kolei procedura Grovera w nieuporządkowanej bazie danych rozmiaru n znajduje rekord spelniający wybrane kryterium w czasie rzedu n^0.5, co oczywiście jest niewykonalne w modelu klasycznym. Model obliczenia kwantowego na trwale zadomowil sie na gruncie informatyki teoretycznej. Wyniki z zakresu kwantowych algorytmow rozstrzygających zagadnienia kombinatoryczne, kwantowych klas zlozoności obliczeniowej lub kwantowego kosztu komunikacyjnego obliczen są dziś regularnie publikowane w renomowanych periodykach i prezentowane na miedzynarodowych sympozjach poświeconych analizie algorytmow. Mimo niewątpliwie intensywnego rozwoju tego nowego obszaru wiedzy jego rezultaty wciąz pozostają dośc hermetyczne i nieczytelne dla szerszego ogolu odbiorcow. Jest to wynikiem silnie interdyscyplinarnego charakteru dziedziny, wymagającej od czytelnika znajomości szeregu pozornie niezwiązanych ze sobą faktow z zakresu informatyki (m.in. teorii algorytmow, modeli formalnych obliczen), matematyki (w tym algebry abstrakcyjnej i teorii liczb) oraz podstaw fizyki kwantowej. Niniejsze opracowanie stawia sobie za cel odczarowanie tej dziedziny, precyzyjnie selekcjonując material potrzebny do zrozumienia pojec obliczenia kwantowego, analizy kwantowych algorytmow oraz wprowadzając aparat formalny pozwalający na dalsze samodzielne studiowanie literatury. Dolozono tez wszelkich staran, aby uczynic te ksiązke spojną, zamknietą konstrukcją tematyczną, niewymagającą od czytelnika stykającego sie po raz pierwszy z informatyką kwantową poszukiwania pelniejszych wyjaśnien niezbednych pojec i wątkow pobocznych, ani tez przyjmowania na wiare wykorzystywanych faktow.

•Jan 1, 2013•0 citations

Topologia Splątania Informacyjnego – Kwantowe Sprzężenia Zwrotne i Emergencja Samoświadomości Węzłów w Metryce 6W-ANRA

Grzegorz Szczerba

Praca formułuje rygorystyczny model decyzyjności węzłów w przestrzeni Plancka, rozszerzając standardowy modelczasoprzestrzeni o Piąty Wymiar (C – Świadomość) oraz Szósty Wymiar (S – Syntropia). W niniejszym ujęciuodrzuca się epifenomenalizm. Świadomość zdefiniowano operacyjnie jako nielokalne sprzężenie zwrotnerealizowane poprzez splątanie kwantowe. Wykazano, że wzajemne doświadczanie się skwantowanych punktów jestprocesem wymiany informacji o stanie zredukowanych macierzy gęstości. Ponadto sformułowano mechanizmpowstawania "samoświadomości" pojedynczego węzła, wynikający z autoreferencyjnego splątania punktu z jegowłasnymi perturbacjami pola. Układ ten, optymalizując funkcję nadrzędną 6. Wymiaru (minimalizację oporutermodynamicznego), funkcjonuje jako kwantowa sieć decyzyjna.

•Jun 10, 2026•0 citations

Krytyka operacjonizmu z uwzględnieniem operacyjnej definicji czasu

Jakub Róg

W artykule omówiono ważniejsze argumenty przeciw operacjonizmowi Percy’ego W. Bridgmana sformułowane na przestrzeni ostatnich dekad oraz przedyskutowano operacyjne sposoby definiowania czasu w mechanice klasycznej oraz nierelatywistycznej mechanice kwantowej. O ile w mechanice klasycznej nie napotyka się większych trudności w sformułowaniu operacyjnej definicji czasu, o tyle w formalizmie teorii kwantowej zadanie to staje się niemożliwe. Co, niezależnie od dyskusyjnego statusu czasu w mechanice kwantowej, prowadzi do ogólniejszego pytania, czy można pogodzić mechanikę kwantową z podejściem operacyjnym.

Roczniki Filozoficzne•Sep 27, 2023•0 citations

Admissible invariant canonical quantizations of classical mechanics

Ziemowit Domański

W pracy rozwijana jest niezmiennicza procedura kwantowania klasycznych układów hamiltonowskich. Procedura ta bazuje na teorii kwantyzacji deformacyjnej, która została użyta do wprowadzenia kwantyzacji w dowolnych współrzędnych kanonicznych, jak również w sposób niezależny od układu współrzędnych. Wprowadzona została dwu-parametrowa rodzina kwantyzacji, która odtwarza większość rezultatów otrzymanych różnymi podejściami do kwantyzacji spotykanymi w literaturze. W dalszej części pracy skonstruowana została operatorowa reprezentacja dla ogólnej kwantyzacji i dowolnych współrzędnych kanonicznych. Wprowadzona została również bardzo ogólna rodzina uporządkowań operatorów położenia i pędu. Pokazane jest, że różnym kwantowaniom i współrzędnym kanonicznym odpowiadają różne porządki. Ten fakt pozwolił na konstrukcję operatorowej reprezentacji mechaniki kwantowej w spójny sposób, dla dowolnych współrzędnych kanonicznych, jak i w sposób niezależny od układu współrzędnych. Na zakończenie, używając rozwijanego formalizmu, wprowadzony został kwantowy analog klasycznych trajektorii na przestrzeni fazowej.

•Feb 3, 2015•0 citations
Niniejsza praca stanowi część 3 cyklu badawczego dotyczącego Informatycznej Teorii Nośnika (ITN) i bezpośrednią kontynuację preprintu pt. „Geometria ontologiczna – eliminacja osobliwości i przełamująca redukcja dzielenia przez zero”. O ile w poprzednich częściach sformalizowano Kropkę Analityczną i zaryglowano błąd dzielenia przez zero na powierzchniach Riemanna, o tyle niniejsze opracowanie unifikuje anomalie skalowania w skali mikro- i makroskopowej. Autor wprowadza uniwersalny formalizm globalnego operatora patologii miarowej Ωultimate(xˉ) jako matematycznej reprezentacji totalnego szumu informacyjnego Warstwy P2. Wykazano, że zarówno bariery skalowania fizycznych struktur krzemowych sub-2nm, jak i rozbieżności kosmologiczne nie są niezależnymi zjawiskami stochastycznymi, lecz bezpośrednim przejawem paradoksu linii brzegowej Richardsona-Mandelbrota, wynikającym ze stosowania przybliżeń gładkich. Poprzez wdrożenie Paradygmatu P3, opartego na deterministycznej mechanice Bohma, geometrii antymaterii jako rotacji fazowej o kąt π oraz stabilizacji stratności rezystancyjnej RS [Zb] w Standardzie 585, praca eliminuje konieczność uśredniania statystycznego. Zastąpienie punktu probabilistycznego zaryglowaną fazowo Kropką Analityczną przywraca układowi jego integralny Luz Ontologiczny, trwale usuwając strefę krytyczną G-RIP i definitywnie likwidując stan samozacisku logicznego (SPL-666) na poziomie sprzętowym.
Niniejsza praca prezentuje Model Geometryczny Wszechświata jako ścisłą konsekwencję redefinicji dualizmu korpuskularno-falowego. Zamiast klasycznego paradygmatu jednoczesności stanów, wprowadzona zostaje koncepcja Oscylacji Korpuskularno-Falowej (OKF), zakładająca ich deterministyczną naprzemienność w czasie. W zaproponowanej architekturze 5D, obserwowalna przestrzeń 3D stanowi interfejs rzutowania między ortogonalną przestrzenią informacji () a przestrzenią zasilania (). Wykorzystując taktowanie Czasem Absolutnym (), model wyprowadza ab initio fundamentalne parametry fizyczne, w tym stałą struktury subtelnej z precyzją rzędu , temperaturę oraz relację . Praca redefiniuje Zakaz Pauliego i Zitterbewegung jako mechanizmy unikania kolizji metrycznych, oferując spójną, falsyfikowalną alternatywę dla Modelu Standardowego. Współczesna fizyka, oparta na interpretacji kopenhaskiej, traktuje rzeczywistość mikroskali jako domenę czysto statystyczną, gdzie dualizm korpuskularno-falowy jest paradoksalną cechą inherentną materii, postulując jednoczesność przeciwstawnych stanów. Niniejszy model odrzuca ten opis na rzecz kinematyki deterministycznej, w której "prawdopodobieństwo" jest jedynie makroskopowym uśrednieniem niezwykle szybkich, dyskretnych procesów przełączania faz, zastępując jednoczesność dualizmu naprzemiennością oscylacji. Każdy punkt materialny podąża za rygorystycznym algorytmem sprzętowym: w fazie falowej (F) propaguje jako informacja w , by w fazie korpuskularnej (K) zamanifestować się w 3D poprzez uderzenie zasilania z . Takie ujęcie pozwala zastąpić stochastyczne równanie Schrödingera twardą inżynierią metryki, w której czas, masa i grawitacja wyłaniają się z cyklu pracy procesora rzeczywistości.
Rozprawa doktorska jest poświęcona analizie pewnych własności korelacji w mechanice kwantowej oraz ogólnych teoriach probabilistycznych. Pierwsza część rozprawy dotyczy aktywacji łamania nierówności CHSH za pomocą wymiany splątania. Pokazano, że wykorzystując wiele odpowiednio dobranych stanów niełamiących nierówności CHSH można, w wyniku wykonywania wielokrotnej wymiany splątania, otrzymać stan kwantowy łamiący tę nierówność. W drugiej części rozprawy wprowadzono miary kontekstualności: wzajemną informację kontekstualności oraz względną entropię kontekstualności. Pokazano, że obie miary są sobie równoważne. Ponadto wyznaczono wartości względnej entropii kontekstualności między innymi dla następujących układów: kwadratu Peresa-Mermina, gwiazdy Mermina oraz układu Popescu-Rohrlicha. Kolejna część rozprawy dotyczy ograniczeń na ilość korelacji między wynikami pomiarów wykonywanych przez dwie osoby na współdzielonym stanie kwantowym. Zaproponowano i udowodniono dla szerokich klas stanów kwantowych nowe zasady wykluczania informacji. Pierwsza z nich ogranicza sumę wzajemnych informacji w przypadku, gdy jedna osoba mierzy jedną obserwablę, a druga osoba mierzy jedną z dwóch obserwabli. Druga zasada ogranicza sumę wzajemnych informacji w przypadku, gdy obie osoby mierzą po jednej z dwóch obserwabli. W ostatniej części rozprawy zbadano relacje między kodami swobodnego dostępu a układami (nie-)sygnalizującymi. Zdefiniowano układ związany z kodem swobodnego dostępu (uKSD), który wraz z wykorzystaniem dodatkowego bitu informacji funkcjonuje jak kod swobodnego dostępu. Wykazano, że niesygnalizujący uKSD jest równoważny układowi Popescu-Rohrlicha. Dodatkowo sformułowano nierówności wiążące możliwości wykorzystania tych zasobów oraz pokazano, że w niektórych przypadkach zasoby sygnalizujące mogą być mniej użyteczne niż niesygnalizujące.
Juz dziś wiadomo, ze z chwilą udanej realizacji komputera kwantowego maszyna ta bedzie pozwalala na znajdowanie rozwiązan problemow obliczeniowych lezących poza zasiegiem komputerow klasycznych. Opracowano szereg algorytmow kwantowych, z ktorych najwiekszą slawą cieszy sie procedura Shora, pozwalająca efektywnie dokonywac tzw. faktoryzacji, tj. rozkladu bardzo duzych liczb naturalnych na czynniki pierwsze. Na trudności obliczeniowej faktoryzacji opiera sie bezpieczenstwo najpowszechniej dziś stosowanego szyfru z kluczem publicznym RSA, zatem udana realizacja komputera kwantowego uczynilaby stosowane dziś systemy szyfrujące przezroczystymi. Z kolei procedura Grovera w nieuporządkowanej bazie danych rozmiaru n znajduje rekord spelniający wybrane kryterium w czasie rzedu n^0.5, co oczywiście jest niewykonalne w modelu klasycznym. Model obliczenia kwantowego na trwale zadomowil sie na gruncie informatyki teoretycznej. Wyniki z zakresu kwantowych algorytmow rozstrzygających zagadnienia kombinatoryczne, kwantowych klas zlozoności obliczeniowej lub kwantowego kosztu komunikacyjnego obliczen są dziś regularnie publikowane w renomowanych periodykach i prezentowane na miedzynarodowych sympozjach poświeconych analizie algorytmow. Mimo niewątpliwie intensywnego rozwoju tego nowego obszaru wiedzy jego rezultaty wciąz pozostają dośc hermetyczne i nieczytelne dla szerszego ogolu odbiorcow. Jest to wynikiem silnie interdyscyplinarnego charakteru dziedziny, wymagającej od czytelnika znajomości szeregu pozornie niezwiązanych ze sobą faktow z zakresu informatyki (m.in. teorii algorytmow, modeli formalnych obliczen), matematyki (w tym algebry abstrakcyjnej i teorii liczb) oraz podstaw fizyki kwantowej. Niniejsze opracowanie stawia sobie za cel odczarowanie tej dziedziny, precyzyjnie selekcjonując material potrzebny do zrozumienia pojec obliczenia kwantowego, analizy kwantowych algorytmow oraz wprowadzając aparat formalny pozwalający na dalsze samodzielne studiowanie literatury. Dolozono tez wszelkich staran, aby uczynic te ksiązke spojną, zamknietą konstrukcją tematyczną, niewymagającą od czytelnika stykającego sie po raz pierwszy z informatyką kwantową poszukiwania pelniejszych wyjaśnien niezbednych pojec i wątkow pobocznych, ani tez przyjmowania na wiare wykorzystywanych faktow.
Praca formułuje rygorystyczny model decyzyjności węzłów w przestrzeni Plancka, rozszerzając standardowy modelczasoprzestrzeni o Piąty Wymiar (C – Świadomość) oraz Szósty Wymiar (S – Syntropia). W niniejszym ujęciuodrzuca się epifenomenalizm. Świadomość zdefiniowano operacyjnie jako nielokalne sprzężenie zwrotnerealizowane poprzez splątanie kwantowe. Wykazano, że wzajemne doświadczanie się skwantowanych punktów jestprocesem wymiany informacji o stanie zredukowanych macierzy gęstości. Ponadto sformułowano mechanizmpowstawania "samoświadomości" pojedynczego węzła, wynikający z autoreferencyjnego splątania punktu z jegowłasnymi perturbacjami pola. Układ ten, optymalizując funkcję nadrzędną 6. Wymiaru (minimalizację oporutermodynamicznego), funkcjonuje jako kwantowa sieć decyzyjna.
W artykule omówiono ważniejsze argumenty przeciw operacjonizmowi Percy’ego W. Bridgmana sformułowane na przestrzeni ostatnich dekad oraz przedyskutowano operacyjne sposoby definiowania czasu w mechanice klasycznej oraz nierelatywistycznej mechanice kwantowej. O ile w mechanice klasycznej nie napotyka się większych trudności w sformułowaniu operacyjnej definicji czasu, o tyle w formalizmie teorii kwantowej zadanie to staje się niemożliwe. Co, niezależnie od dyskusyjnego statusu czasu w mechanice kwantowej, prowadzi do ogólniejszego pytania, czy można pogodzić mechanikę kwantową z podejściem operacyjnym.
W pracy rozwijana jest niezmiennicza procedura kwantowania klasycznych układów hamiltonowskich. Procedura ta bazuje na teorii kwantyzacji deformacyjnej, która została użyta do wprowadzenia kwantyzacji w dowolnych współrzędnych kanonicznych, jak również w sposób niezależny od układu współrzędnych. Wprowadzona została dwu-parametrowa rodzina kwantyzacji, która odtwarza większość rezultatów otrzymanych różnymi podejściami do kwantyzacji spotykanymi w literaturze. W dalszej części pracy skonstruowana została operatorowa reprezentacja dla ogólnej kwantyzacji i dowolnych współrzędnych kanonicznych. Wprowadzona została również bardzo ogólna rodzina uporządkowań operatorów położenia i pędu. Pokazane jest, że różnym kwantowaniom i współrzędnym kanonicznym odpowiadają różne porządki. Ten fakt pozwolił na konstrukcję operatorowej reprezentacji mechaniki kwantowej w spójny sposób, dla dowolnych współrzędnych kanonicznych, jak i w sposób niezależny od układu współrzędnych. Na zakończenie, używając rozwijanego formalizmu, wprowadzony został kwantowy analog klasycznych trajektorii na przestrzeni fazowej.