Door gebruik te maken van superpositie en verstrengeling kunnen quantumcomputers en quantumnetwerken taken verrichten die met de huidige ICT gebaseerd op ‘klassieke’ bits niet mogelijk zijn. Maar hoe maak je eigenlijk een quantumcomputer? Is er maar een manier? En wat zijn de fysische bouwstenen? In dit artikel geven we een overzicht van architecturen van een quantumcomputer en van mogelijke implementaties, beschrijven we de state-of-the-art en speculeren we wanneer de eerste quantumcomputer het licht zal zien.
Het belangrijkste onderwerp van dit boek is een puur wiskundig model van de fysieke werkelijkheid. Het boek fungeert als een overzicht van het Hilbert Book Model project. Het project betreft een goed gefundeerd, puur wiskundig model van fysische realiteit. Het project berust op de overtuiging dat de fysieke werkelijkheid zijn eigen soort van wiskunde bezit en dat deze wiskunde de uitbreiding van het fundament tot meer gecompliceerde niveaus van de structuur en het gedrag van de fysieke werkelijkheid begeleid en inperkt. Dit resulteert in een model dat meer en meer lijkt op de fysieke werkelijkheid die mensen kunnen observeren. Het boek behandelt verschillende onderwerpen die rechtstreeks verband houden met het hoofdonderwerp. Het boek introduceert nieuwe fysica en nieuwe wiskunde. De geselecteerde aanpak resulteert in een zichzelf creerend model dat de zienswijze van een schepper en een veel beperktere waarnemersweergave biedt. Waarnemers krijgen hun informatie via het dynamische veld dat natuurkundigen hun universum noemen. Waarnemers krijgen alleen historische informatie. De schepper overziet het hele model. De meeste fysieke theorieen bieden alleen de visie van de waarnemer.
Het natuurlijke proces waarmee atomen licht uitzenden is spontane emissie. dit proces produceert fotonen waarvan de vorm normaliter vastgelegd wordt door de eigenschappen van het uitzendende atoom. Recentelijk hebben wij laten zien dat we het proces kunnen beinvloeden en vorm kunnen geven aan de fotonen in de tijd, door bronnen in een optische trilholte te plaatsen en de eigenschappen van het systeem te veranderen tijdens het emissieproces. Deze methode kan de quantuminformatieuitwisseling in toekomstige quantumnetwerken efficienter maken.