Czas, prędkość, tunelowanie trudności teorii rozpraszania

Józef Magiera

Игорь Михайлович Дремин

A Matuszewski

Kim Banaszkiewicz

W niniejszej pracy przedstawiamy koncepcje powstawania czasu jako wyniku pierwszego podzialu fotonu. Zakladamy, ze czas nie jest pierwotnie powiazany z przestrzenia ani niezaleznym bytem, lecz emerguje z obserwacji zmiany stanu fotonow. Kazdy podzial fotonu tworzy nowy krok czasowy t0, odpowiadajacy czasowi Plancka, a dlugosc fali fotonu ∆x odpowiada dlugosci Plancka Rozwazania pokazuja, ze czas jest dyskretny w mikroswiecie, ale w makroskali tworzy spojny kontinuum. Podzial fotonu wyznacza kierunek czasu i naturalnie definiuje predkosc swiatla c = ∆x/∆t. Konsekwencja tej teorii jest nowy sposob interpretacji kwantowej nieokreslonosci, losowosci pomiarow oraz fundamentalnych relacji miedzy fotonem, czasem i przestrzenia. Proponujemy weryfikacje tej koncepcji poprzez eksperymenty interferencyjne o ultrakrotkich impulsach oraz badania pojedynczych fotonow w ekstremalnych warunkach. kimbanaszkiewicz@gmail.com

J.P. McEvoy, Oscar Sergio Zárate

Grzegorz Szczerba

Praca wprowadza fundamentalny podział na Czas Obserwowalny (częstotliwość odświeżaniamatrycy Wszechświata) oraz Czas Logiczny (rzeczywiste taktowanie sprzętowe Wymiaru Piątego).Definiujemy Czas Plancka nie jako "prędkość" rzeczywistości, lecz jako klatkaż (frame rate)dyskretnej siatki. Wewnątrz pojedynczego "Czasu Plancka" zachodzą sub-planckowskie cyklemaszynowe CPI (Fetch/Decode/Execute), w których algorytm szacuje prawdopodobieństwa (s1),sczytuje Koszt z Wymiaru 6 i dokonuje kolapsu zapisu (s0). To podejście inżynieryjne ostateczniewyjaśnia Zasadę Nieoznaczoności Heisenberga jako niemożność sprzętowego przerwania (interrupt)i próbkowania systemu w połowie jego zamkniętego cyklu instrukcji.