Challenges
Datasets
Workspaces
Papers
Discussions
Leaderboard
Log inSign up
Challenges
Datasets
Workspaces
Papers
Discussions
Leaderboard
Blog
Job Board
Q3AS

© 2026 Aqora Quantum S.A.S.

TermsPrivacyLegal Notice

Nederlands tijdschrift voor natuurkunde

Waarom de kat van Schrodinger of leeft, of niet

R. J. C. Spreeuw

Published Jan 1, 1996• 0 citations
OpenAlex

Related papers

Schrodinger's kat te Stockholm

J.J.C. Kabel

Computerrecht•Jan 1, 1996•0 citations

De Werkelijkheid Onderzoeken (The Reality Investigations)

J.A.J. van Leunen

Dit onderzoek van de werkelijkheid loopt als een spannende detectiveroman. Het onderzoek maakt gebruik van een hierarchie van ruimtes die verschillende gradaties van gecompliceerdheid vertonen. Het vinden van meer gecompliceerde ruimtes vormt geen groot probleem. Dit blijkt namelijk vrij eenvoudig. De stap naar een meer gecompliceerde vorm gaat steeds gepaard met een aantal significante beperkingen en het begrijpen waar deze beperkingen vandaan komen vormt een veel groter probleem. De huidige wiskunde is maar net in staat om de beperkingen van de Hilbertruimte te verklaren. Dat geldt niet meer voor het systeem van Hilbertruimten dat in dit document de Hilbert opslagruimte genoemd wordt. De huidige wiskunde kan de beperkingen en de nieuwe verschijnselen van deze structuur niet verklaren. Dit feit zal vooral hen die nieuwsgierig zijn naar de structuur en het gedrag van de fysieke werkelijkheid interesseren. De aanpak wijkt sterk af van de gebruikelijke weg en levert andere inzichten. De gebruikelijke weg tracht nieuwe inzichten af te leiden uit wat we weten over de klassieke natuurkunde. Het verhaal maakt duidelijk dat alleen wiskunde geen volledig beeld van de werkelijkheid kan bieden terwijl ook alleen meten de werkelijkheid ook niet bloot kan leggen. De kombinatie van wiskunde en experimenteren levert nog het meeste resultaat op.

•Oct 1, 2020•0 citations

Kwantumverstrengelingen: dodelijk of bevrijdend?

Ronald Desmet

De fysici die de kwantummechanica in de eerste helft van de twintigste eeuw ontwikkelden, waren zich er onmiddellijk van bewust dat met het ontstaan van de kwantummechanica ook de prangende vraag ontstond naar een nieuwe kennisleer en naar een nieuw wereldbeeld. Toch is het pas in de jaren zeventig dat het kwantumdebat voor het grote publiek zichtbaar werd. Toen ontstond de stroom van bestsellers die ons ervan willen overtuigen dat de kwantummechanica niet enkel de belofte van een transformatie van een materialistisch naar een holistisch wereldbeeld in zich draagt, maar tevens de impuls tot een soortgelijke cultuurtransformatie.\nNu de eenentwintigste eeuw aangebroken is en we op de drempel staan van een nieuw technologisch tijdperk, waarin juist de kennis van de niet-lokale kwantumverstrengelingen omgezet wordt in technologieën als kwantumcryptografie en kwantumcomputers, willen we evalueren of de gemaakte belofte nagekomen is. Krijgt een holistische cultuur momenteel gestalte of vormen deze nieuwe technologieën een uitdrukkelijke voortzetting van de vaak ontmenselijkende technologische evolutie van de voorbije eeuw? Is het ontstane enthousiasme op het ideële vlak wel toereikend als tegenwicht voor de twintigste-eeuwse fragmentatie van onze dagelijkse leefwereld? Deze kwestie belichaamt de belangrijkste eenentwintigste-eeuwse uitdaging voor al wie nadenkt over de gevolgen van de kwantummechanica.

•Nov 19, 2005•0 citations

Erwin Schrödinger – génie et amant

Joe McEvoy, Oscar Sergio Zárate

EDP Sciences eBooks•Nov 4, 2020•0 citations

Erwin Schrödinger – génie et amant

Joe McEvoy, Oscar Zarate

EDP Sciences eBooks•Nov 4, 2020•0 citations

Kick-starting a cold atoms lab - creating and probing Bose-Einstein condensates in flexible traps.

Clara Tanghe

Het collectieve gedrag beschrijven van talloze deeltjes die onderling interageren is een van de lastigste vraagstukken in de natuurkunde. Het duikt op in disciplines gaande van kwantumchemie en vastestoffysica tot de hoogenergetische fysica. Zelfs de krachtigste klassieke computers hebben niet genoeg geheugen om zulke grote systemen exact door te rekenen. Koude-atoomexperimenten daarentegen realiseren kwantumveeldeeltjessystemen rechtstreeks in het lab. Bij extreem lage temperaturen vormen de atomen een Bose-Einsteincondensaat (BEC), een fasetoestand waarbij kwantumgedrag zich manifesteert op de schaal van het hele gas. Zo worden de collectieve kwantumeffecten van de deeltjes direct waarneembaar. Bovendien maakt de hoge mate van controle over het systeem, via magneet- en lichtvelden, een grote verscheidenheid aan experimenten mogelijk. In dit doctoraat is het eerste Belgische BEC-experiment gekalibreerd en verder ontwikkeld, zodat het betrouwbaar condensaten produceert. Na afloop van een experiment wordt de toestand van het BEC uit één foto afgeleid. Die correct vertalen naar grootheden zoals aantal atomen en temperatuur, met state-of-the-art analyses, staat centraal in dit onderzoek. Vervolgens worden met akoesto-optische deflectoren en onze nieuwe, efficiënte projectiemethode laserpatronen zeer snel op het condensaat ingeprent. Die leveren de grootste flexibiliteit over de vorm van het condensaat en laten tal van niet-evenwichtsexperimenten toe op het gekalibreerde systeem.

•Jan 1, 2026•0 citations
Dit onderzoek van de werkelijkheid loopt als een spannende detectiveroman. Het onderzoek maakt gebruik van een hierarchie van ruimtes die verschillende gradaties van gecompliceerdheid vertonen. Het vinden van meer gecompliceerde ruimtes vormt geen groot probleem. Dit blijkt namelijk vrij eenvoudig. De stap naar een meer gecompliceerde vorm gaat steeds gepaard met een aantal significante beperkingen en het begrijpen waar deze beperkingen vandaan komen vormt een veel groter probleem. De huidige wiskunde is maar net in staat om de beperkingen van de Hilbertruimte te verklaren. Dat geldt niet meer voor het systeem van Hilbertruimten dat in dit document de Hilbert opslagruimte genoemd wordt. De huidige wiskunde kan de beperkingen en de nieuwe verschijnselen van deze structuur niet verklaren. Dit feit zal vooral hen die nieuwsgierig zijn naar de structuur en het gedrag van de fysieke werkelijkheid interesseren. De aanpak wijkt sterk af van de gebruikelijke weg en levert andere inzichten. De gebruikelijke weg tracht nieuwe inzichten af te leiden uit wat we weten over de klassieke natuurkunde. Het verhaal maakt duidelijk dat alleen wiskunde geen volledig beeld van de werkelijkheid kan bieden terwijl ook alleen meten de werkelijkheid ook niet bloot kan leggen. De kombinatie van wiskunde en experimenteren levert nog het meeste resultaat op.
De fysici die de kwantummechanica in de eerste helft van de twintigste eeuw ontwikkelden, waren zich er onmiddellijk van bewust dat met het ontstaan van de kwantummechanica ook de prangende vraag ontstond naar een nieuwe kennisleer en naar een nieuw wereldbeeld. Toch is het pas in de jaren zeventig dat het kwantumdebat voor het grote publiek zichtbaar werd. Toen ontstond de stroom van bestsellers die ons ervan willen overtuigen dat de kwantummechanica niet enkel de belofte van een transformatie van een materialistisch naar een holistisch wereldbeeld in zich draagt, maar tevens de impuls tot een soortgelijke cultuurtransformatie.\nNu de eenentwintigste eeuw aangebroken is en we op de drempel staan van een nieuw technologisch tijdperk, waarin juist de kennis van de niet-lokale kwantumverstrengelingen omgezet wordt in technologieën als kwantumcryptografie en kwantumcomputers, willen we evalueren of de gemaakte belofte nagekomen is. Krijgt een holistische cultuur momenteel gestalte of vormen deze nieuwe technologieën een uitdrukkelijke voortzetting van de vaak ontmenselijkende technologische evolutie van de voorbije eeuw? Is het ontstane enthousiasme op het ideële vlak wel toereikend als tegenwicht voor de twintigste-eeuwse fragmentatie van onze dagelijkse leefwereld? Deze kwestie belichaamt de belangrijkste eenentwintigste-eeuwse uitdaging voor al wie nadenkt over de gevolgen van de kwantummechanica.
Het collectieve gedrag beschrijven van talloze deeltjes die onderling interageren is een van de lastigste vraagstukken in de natuurkunde. Het duikt op in disciplines gaande van kwantumchemie en vastestoffysica tot de hoogenergetische fysica. Zelfs de krachtigste klassieke computers hebben niet genoeg geheugen om zulke grote systemen exact door te rekenen. Koude-atoomexperimenten daarentegen realiseren kwantumveeldeeltjessystemen rechtstreeks in het lab. Bij extreem lage temperaturen vormen de atomen een Bose-Einsteincondensaat (BEC), een fasetoestand waarbij kwantumgedrag zich manifesteert op de schaal van het hele gas. Zo worden de collectieve kwantumeffecten van de deeltjes direct waarneembaar. Bovendien maakt de hoge mate van controle over het systeem, via magneet- en lichtvelden, een grote verscheidenheid aan experimenten mogelijk. In dit doctoraat is het eerste Belgische BEC-experiment gekalibreerd en verder ontwikkeld, zodat het betrouwbaar condensaten produceert. Na afloop van een experiment wordt de toestand van het BEC uit één foto afgeleid. Die correct vertalen naar grootheden zoals aantal atomen en temperatuur, met state-of-the-art analyses, staat centraal in dit onderzoek. Vervolgens worden met akoesto-optische deflectoren en onze nieuwe, efficiënte projectiemethode laserpatronen zeer snel op het condensaat ingeprent. Die leveren de grootste flexibiliteit over de vorm van het condensaat en laten tal van niet-evenwichtsexperimenten toe op het gekalibreerde systeem.